Πώς ο Roald Dahl έγινε υπέρμαχος του εμβολίου της ιλαράς, μετά το θάνατο της κόρης του Olivia Πώς ο Roald Dahl έγινε υπέρμαχος του εμβολίου της ιλαράς, μετά το θάνατο της κόρης του Olivia
Στην Olivia (To Olivia) μια νέα ταινία στο Sky Cinema, καταγράφει το έτος (1962) που η κόρη του συγγραφέα Roald Dahl πέθανε από μεθιλαρική... Πώς ο Roald Dahl έγινε υπέρμαχος του εμβολίου της ιλαράς, μετά το θάνατο της κόρης του Olivia

Στην Olivia (To Olivia) μια νέα ταινία στο Sky Cinema, καταγράφει το έτος (1962) που η κόρη του συγγραφέα Roald Dahl πέθανε από μεθιλαρική εγκεφαλίτιδα. Ο θάνατος της επτάχρονης Ολίβιας διέλυσε σχεδόν την οικογένεια. Tη φοβερή αυτή ιστορία πραγματεύεται η ταινία, αλλά για τον Tom Solomon, Καθηγητή Νευρολογίας στο Πανεπιστήμιο του Λίβερπουλ, ο οποίος άκουσε την ιστορία για πρώτη φορά πριν από 30 χρόνια από τον ίδιο τον Dahl.

«Ήμουν κατώτερος γιατρός στην Οξφόρδη και ο 74χρονος Dahl ήταν ο ασθενής μου. Νοσηλεύτηκε με μια σπάνια μορφή λευχαιμίας, και κάθε τρίτη νύχτα όταν ήμουν σε εφημερία μιλούσαμε αργά το βράδυ. Καθώς οι εβδομάδες περνούσαν και έγινε σαφές ότι δεν πρόκειται να ανακάμψει, έγινε πιο στοχαστικός για τη ζωή του.

Μου είπε για την Ολίβια ένα βράδυ καθώς καθόμουν δίπλα στο κρεβάτι του. Κόλλησε ιλαρά από το σχολείο της και αρχικά, ήταν απλώς μια ήπια ασθένεια. Νομίζαμε ότι είχε ξεπεράσει το χειρότερο», εξήγησε ο Νταλ. «Είχε πυρετό, κόπωση, και κοκκινίλες. Την επόμενη μέρα χειροτέρευσε.

Ο Dahl είχε ένα χαμόγελο και τα μάτια του άρχισαν να σηκώνονται.

«Καθόμουν στο κρεβάτι της δείχνοντάς της πώς να φτιάξει μικρά ζώα από χρωματιστές καθαρίστριες πίπας», έγραψε αργότερα η Dahl, «και όταν ήρθε η σειρά της να φτιάξει μια, παρατήρησα ότι τα δάχτυλά της και το μυαλό της δεν δούλευαν μαζί και δεν μπορούσε να κάνει τίποτα.»

Ο Dahl ρώτησε την Ολίβια αν αισθάνεται καλά. «Νιώθω νυσταγμένη», ανέφερε εκείνη.

Μια ώρα αργότερα, ήταν αναίσθητη. Δώδεκα ώρες αργότερα, ήταν νεκρή.

«Καθόμουν στο κρεβάτι της, δείχνοντάς της πώς να φτιάχνει διαμορφώσει μικρά ζώα από καθαριστικά βουρτσάκια για σωλήνες» διηγούνταν ο Dahl, «και όταν ήρθε η σειρά της να τα φτιάξει μόνη της, παρατήρησα ότι τα δάχτυλά της και το μυαλό της δεν λειτουργούσαν και δεν μπορούσε να κάνει τίποτα.»
Η Dahl ρώτησε την Ολίβια αν ένιωθε εντάξει και εκείνη του απάντησε ότι ένιωθε νυσταγμένη. Μια ώρα αργότερα, ήταν αναίσθητη. Δώδεκα ώρες αργότερα, ήταν νεκρή.
Οι γιατροί επιβεβαίωσαν ότι ο ιός της ιλαράς είχε εισέλθει στον εγκέφαλο της Ολίβια για να προκαλέσει εγκεφαλίτιδα (φλεγμονή). Ο Dahl ήταν απογοητευμένος και πέρασε χρόνια προσπαθώντας να καταλάβει πώς είχε συμβεί. Από όλους εκείνους που είχαν ιλαρά, γιατί είχε η Olivia τέτοια εξέλιξη;

«Ήθελα να το μελετήσω, να κάνω μια προσεκτική έρευνα», μου είπε. «Ήμουν έτοιμος να έρθω σε επαφή με κάθε γονέα κάθε παιδιού στην Αγγλία που είχε σοβαρές επιπλοκές από την ιλαρά».

Φανταστικές ιστορίες;

Τα βράδια που συνομιλούσαν έλεγε ιστορίες από την ιατρική. Ανέφερε μια νευροχειρουργική συσκευή που είχε εφεύρει και το ρόλο του στην ίδρυση του Stroke Association, καθώς και αφηγούνταν μη πιστευτές ιστορίες, που ο Solomon αναρωτιόταν αν οφειλόταν στα δυνατά φάρμακα που έπαιρνε. Χρόνια αργότερα, μελετώντας το βιβλίο του Roald Dahl ‘s Marvellous Medicine, ανακάλυψε ότι ήταν όλα αλήθεια.

Μετά τον θάνατο της Ολίβια, ο Dahl επικοινωνούσε και με επιστήμονες στη Βρετανία και τις ΗΠΑ και συζητούσαν για την ιλαρά και τις επιπλοκές της, ενώ μοιραζόταν μαζί τους, τις θεωρίες του, κι εκείνοι τα δεδομένα τους. Άρχισε μάλιστα να σχεδιάζει μια εθνική μελέτη για τη Μεγάλη Βρετανία, και μόλις τα εμβόλια της ιλαράς ήταν διαθέσιμα, πίστευε ότι το πρόβλημα θα εξαλειφόταν σε μεγάλο βαθμό.

Και είχε δίκιο. οι περιπτώσεις ιλαράς μειώθηκαν δραματικά. Αλλά ο Dahl ήταν τρομοκρατημένος όταν έμαθε ότι ορισμένοι γονείς επέλεξαν να μην εμβολιάσουν τα παιδιά τους. Επιστρατεύτηκε για το θέμα, επικοινωνώντας με υπουργούς και υπαλλήλους υγείας τη δεκαετία του 1980. Έγραψε μια επιστολή, η οποία διανεμήθηκε ευρέως, όπου αφηγούνταν την ιστορία της Olivia και ζητούσε από τους γονείς να εμβολιάσουν τα παιδιά τους, η οποία χρησιμοποιείται ακόμα σήμερα, όταν υπάρχουν κρούσματα ιλαράς.

Ο Dahl κατάλαβε τις ανησυχίες των γονέων για πολύ σπάνιες και σοβαρές παρενέργειες του εμβολίου, αλλά εξήγησε ότι οι πιθανότητες για αυτό ήταν περίπου 1% στο «Η πιθανότητα ενός παιδιού να πνιγεί μέχρι θανάτου με μια σοκολάτα είναι πιθανότατα μεγαλύτερη», είπε.
Ο εμβολιασμός γίνονταν κανονικά έως το 1990, αλλά μετά διεκόπη εξαιτίας μιας δημοσίευσης στο The Lancet μιας δόλιας ερευνητικής εργασίας του Andrew Wakefield. Αυτό ξεκίνησε από τους αντίμαχους των εμβολίων!, οι οποίοι είναι παθιασμένοι κατά των εμβολιασμών, ό, τι λέει η επιστήμη.

Ο Andrew Wakefield έθεσε αμφιβολίες για το εμβόλιο MMR. Φωτογραφία αποθεμάτων MedStockPhotos / Alamy

Προφανή οφέλη

Εάν ο Dahl ήταν ακόμα ζωντανός σήμερα, θα είχε γοητευτεί από τις ραγδαίες ιατρικές εξελίξεις κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορωνοϊού, ειδικά των εμβολίων . Υποψιάζομαι ότι θα ενθαρρυνόταν επίσης από τη λήψη τους. Παρά την κατανοητή διστακτικότητα ορισμένων σχετικά με τα νέα εμβόλια και τις κακοήθεις προσπάθειες των αντι-εμβολιαστών, η συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων εμβολιάζονται κατά του COVID-19 και τα οφέλη του εμβολιασμού είναι άμεσα προφανή.

Απόδοση – επιμέλεια κειμένου: Δρ. Βίκυ Μπαφατάκη

https://theconversation.com/ by Professor of Neurology, University of Liverpool, University of Liverpool

No comments so far.

Be first to leave comment below.

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: