Από τη Βίκυ Μπαφατάκη, Επικοινωνιολόγο, Δημοσιογράφο
Μεγάλωσε στην Κρήτη, δίπλα στη μητέρα και τη γιαγιά του, γνώρισε από παιδί τη σκληρή εργασία και μπήκε στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη του Περάματος μόλις στα 13 του χρόνια. Σήμερα, ο Ιωάννης Αρβανίτης δραστηριοποιείται επιχειρηματικά στη ναυπηγοεπισκευή και στις κατασκευές, με φιλοδοξία να συμβάλει στην ανάπτυξη της ελληνικής ναυπηγικής βιομηχανίας. Σε μια προσωπική συζήτηση μιλά για την οικογένεια, τις δυσκολίες, το επιχειρηματικό ρίσκο, την κοινωνική προσφορά και το όνειρό του να δημιουργήσει έργα που θα μείνουν.
Τον Ιωάννη Αρβανίτη τον γνώρισα σχεδόν τυχαία, ένα απόγευμα, πίνοντας καφέ με έναν αγαπημένο φίλο αρχιμανδρίτη. Υπάρχουν γνωριμίες που χρειάζονται χρόνο για να αποκαλύψουν τον άνθρωπο που έχεις απέναντί σου και άλλες που από την πρώτη στιγμή δημιουργούν την επιθυμία να μάθεις περισσότερα για τη διαδρομή του.
Στην περίπτωσή του, εκείνο που αρχικά μου κίνησε το ενδιαφέρον ήταν ο συνδυασμός της νεανικής δυναμικότητας με την ευγένεια και τον σεβασμό. Ένας νέος άνθρωπος με επιχειρηματικές φιλοδοξίες, που δεν διστάζει να ακούσει, να αναγνωρίσει την εμπειρία των μεγαλύτερων και να μιλήσει με απλότητα για όσα έχει καταφέρει.
Καθώς η συζήτησή μας προχωρούσε, άρχισε να ξεδιπλώνεται μια προσωπική ιστορία με αφετηρία την Κρήτη, τη μητέρα και τη γιαγιά του, τα δύσκολα παιδικά χρόνια, την αγροτική εργασία και, αργότερα, τον απαιτητικό κόσμο της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης.
Γεννημένος στην Αθήνα, μεγάλωσε στην Κρήτη, σε ένα οικογενειακό περιβάλλον χωρίς ιδιαίτερες οικονομικές ανέσεις, αλλά με ισχυρές αρχές. Η μητέρα του υπήρξε το σταθερό του στήριγμα, ενώ η γιαγιά του διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση των παιδικών του αναμνήσεων και της αντίληψής του για τη ζωή.
Από μικρός συμμετείχε στις αγροτικές εργασίες, μαζεύοντας ελιές, φροντίζοντας ζώα και βοηθώντας όπου υπήρχε ανάγκη. Αυτή η πρώιμη επαφή με τη σωματική εργασία, όπως ο ίδιος αναγνωρίζει, τον προετοίμασε για όσα θα ακολουθούσαν.
Σε ηλικία μόλις 13 ετών βρέθηκε στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη του Περάματος. Εκεί γνώρισε από κοντά τους τεχνίτες, τα συνεργεία, τα μηχανουργεία και τις απαιτήσεις της επισκευής των πλοίων. Αργότερα εργάστηκε και σε δεξαμενόπλοια, αποκτώντας εμπειρία τόσο στη ναυπηγοεπισκευή όσο και στη λειτουργία των πλοίων.
Η εικόνα των πλοίων που αντίκριζε καθημερινά από τη βεράντα του σπιτιού του, στο Πέραμα του Πειραιά, δεν υπήρξε απλώς μια παιδική ανάμνηση. Ήταν η αφετηρία ενός ονείρου που σταδιακά άρχισε να αποκτά συγκεκριμένη κατεύθυνση. Η αγάπη του για τη ναυπηγική και τις μηχανές τον οδήγησε από νωρίς στην τεχνική εκπαίδευση, την οποία συνδύασε με την εργασία και τις απαιτήσεις της καθημερινότητας.
Φοίτησε στο Νυχτερινό Γυμνάσιο και στο Νυχτερινό Τεχνικό Λύκειο στην Αγία Σοφία του Πειραιά, αποκτώντας ειδικότητα μηχανολόγου μηχανικού. Στη συνέχεια, επέλεξε να διευρύνει τις γνώσεις του φοιτώντας σε Ναυτικό Λύκειο, ενώ ακολούθησε η φοίτησή του στη Σχολή Εμποροπλοιάρχων Ασπροπύργου, στον τομέα των Μηχανικών Εμπορικού Ναυτικού. Κατά τη στρατιωτική του θητεία υπηρέτησε στο Μηχανικό, με ειδικότητα τεχνίτη μηχανημάτων Μηχανικού.
Η εκπαιδευτική αυτή διαδρομή, παράλληλα με την πολύχρονη πρακτική εμπειρία του στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη και στα πλοία, διαμόρφωσε έναν επαγγελματία που γνώρισε τη ναυτιλία από τη βάση της. Για τον ίδιο, η τεχνική γνώση δεν υπήρξε ποτέ αποκομμένη από την πράξη. Αντίθετα, η εκπαίδευση, η προσωπική προσπάθεια και η καθημερινή εργασία αποτέλεσαν τα θεμέλια πάνω στα οποία οικοδόμησε αργότερα τη δική του επιχειρηματική δραστηριότητα.
Η επαγγελματική αυτή διαδρομή τον οδήγησε στην απόφαση να ιδρύσει τη δική του εταιρεία, αναπτύσσοντας δραστηριότητα στον ναυπηγοεπισκευαστικό και στον κατασκευαστικό κλάδο.
Σήμερα, παράλληλα με τις επιχειρηματικές του δραστηριότητες, επιλέγει να στηρίζει κοινωνικές, επιστημονικές και πολιτιστικές πρωτοβουλίες, θεωρώντας ότι η επαγγελματική επιτυχία αποκτά ουσιαστικότερο περιεχόμενο όταν συνοδεύεται από κοινωνική προσφορά.
Η συζήτησή μας δεν περιορίστηκε στην επιχειρηματικότητα. Επέστρεψε πολλές φορές στις παιδικές του αναμνήσεις, στους ανθρώπους που τον στήριξαν και στην πεποίθησή του ότι η Ελλάδα μπορεί να δημιουργήσει νέες ευκαιρίες για τη νέα γενιά.
«Μεγάλωσα χωρίς οικονομικές ανέσεις, αλλά με αρχές»
Μεγάλωσες έχοντας στο πλευρό σου κυρίως τη μητέρα σου και τη γιαγιά σου. Ποιο είναι το σημαντικότερο μάθημα που σου έδωσαν και σε συνοδεύει μέχρι σήμερα;
Η μητέρα μου είναι ο άνθρωπος που στάθηκε δίπλα μου από την πρώτη στιγμή και με στήριξε σε κάθε βήμα της ζωής και της επαγγελματικής μου πορείας. Μαζί της, ιδιαίτερα σημαντική θέση στα παιδικά μου χρόνια είχε και η γιαγιά μου, η μητέρα της μητέρας μου.
Μεγάλωσα έχοντας δίπλα μου δύο γυναίκες που μου έδειξαν τι σημαίνει οικογένεια, αξιοπρέπεια και δύναμη. Δεν είχαμε οικονομικές ανέσεις, αλλά είχαμε αρχές. Η μητέρα μου με έμαθε να σέβομαι κάθε άνθρωπο, ανεξάρτητα από την κοινωνική ή οικονομική του θέση, να μη φοβάμαι τη δουλειά και να μη θεωρώ τίποτα δεδομένο. Ήταν πάντα δίπλα μου, ακόμη και όταν οι αποφάσεις μου είχαν ρίσκο. Το σημαντικότερο μάθημα που πήρα και από τις δύο είναι να μη χάνω ποτέ τις αρχές μου, ανεξάρτητα από το πόσο ψηλά μπορεί να φτάσω επαγγελματικά. Μπορείς να χάσεις χρήματα και να τα ξανακερδίσεις. Αν χάσεις όμως τις αξίες και τον χαρακτήρα σου, είναι πολύ πιο δύσκολο να τα ξαναβρείς.
Η Κρήτη αποτελεί ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής σου. Ποιες εικόνες διατηρείς από εκείνα τα χρόνια;
Η Κρήτη είναι ο τόπος όπου ουσιαστικά μεγάλωσα και έμαθα από πολύ μικρός τι σημαίνει δουλειά, ευθύνη και καθημερινός κόπος. Συμμετείχα στις αγροτικές εργασίες. Μαζεύαμε ελιές, βοηθούσα στους ψεκασμούς των ελαιόδεντρων, μάζευα χόρτα, τάιζα τα πρόβατα και τα γουρούνια. Έκανα ό,τι χρειαζόταν στην καθημερινότητα. Τότε όλα αυτά ήταν απλώς η ζωή μας. Μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι εκεί μπήκαν οι πρώτες βάσεις του χαρακτήρα μου.
Όμως η Κρήτη δεν είναι για μένα μόνο η δουλειά. Είναι οι μυρωδιές του σπιτιού, οι οικογενειακές στιγμές, τα φαγητά της γιαγιάς μου. Τη θυμάμαι ακόμη να μαγειρεύει στο γκάζι και τις μυρωδιές να γεμίζουν ολόκληρο το σπίτι. Είναι απλές εικόνες, αλλά αποτελούν από τις πιο δυνατές αναμνήσεις μου. Εκεί έμαθα να σέβομαι βαθιά τον άνθρωπο που εργάζεται με τα χέρια του. Και πιστεύω ότι αυτή η ζωή με προετοίμασε για όσα ακολούθησαν αργότερα στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη.
Το παιδικό όνειρο και η πρώτη επαφή με τα πλοία
Θυμάσαι πότε γεννήθηκε η επιθυμία να ασχοληθείς με τα πλοία και να δημιουργήσεις κάποτε κάτι δικό σου;
Θυμάμαι μια εικόνα πολύ έντονα. Καθόμουν στη βεράντα του σπιτιού μου και παρατηρούσα τα πλοία που κατασκευάζονταν και επισκευάζονταν. Τα κοιτούσα και έλεγα μέσα μου: «Κάποια μέρα θέλω κι εγώ να κατασκευάζω καράβια». Δεν γνώριζα τότε τίποτα από επιχειρήσεις, οικονομικά ή επενδύσεις. Ούτε μπορούσα να φανταστώ πόσο δύσκολος θα ήταν ο δρόμος. Ήξερα όμως τι ήθελα.
Για ένα παιδί, ένα πλοίο είναι κάτι εντυπωσιακό. Βλέπεις το μέταλλο, τις μηχανές, τις σωληνώσεις, ανθρώπους διαφορετικών ειδικοτήτων να συνεργάζονται και στο τέλος όλα αυτά να ενώνονται σε μια κατασκευή που ταξιδεύει στη θάλασσα. Αυτό με γοήτευε. Και όσο περνούσαν τα χρόνια, το παιδικό όνειρο άρχισε να γίνεται συγκεκριμένος στόχος.
Μπήκες στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη μόλις στα 13 σου χρόνια. Τι σου έμαθε το Πέραμα;
Η Ζώνη ήταν για μένα ένα πραγματικό σχολείο ζωής. Μπήκα πολύ μικρός σε ένα περιβάλλον όπου έπρεπε να μάθεις γρήγορα να παρατηρείς, να ακούς και να σέβεσαι ανθρώπους με δεκαετίες εμπειρίας. Έμαθα να βρίσκω λύσεις υπό πίεση, να σέβομαι τον τεχνίτη, να αναλαμβάνω την ευθύνη των αποφάσεών μου και να γνωρίζω ότι πάνω σε ένα πλοίο δεν υπάρχει περιθώριο για προχειρότητα.
Το Πέραμα μου έμαθε ότι καμία δουλειά δεν είναι μικρή και ότι πίσω από κάθε εργασία υπάρχει ευθύνη. Η θεωρητική γνώση είναι απαραίτητη, αλλά η πράξη είναι αυτή που σου μαθαίνει πώς να τη μετατρέπεις σε αποτέλεσμα. Αργότερα, όταν μπάρκαρα σε γκαζάδικα, γνώρισα και την άλλη πλευρά της ναυτιλίας. Όχι μόνο πώς κατασκευάζεται ή επισκευάζεται ένα πλοίο, αλλά και πώς λειτουργεί, τι σημαίνει να εργάζεσαι και να ζεις πάνω σε αυτό. Έτσι κατάλαβα ότι η ναυτιλία θα αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου.
«Προτίμησα να ρισκάρω παρά να αναρωτιέμαι τι θα μπορούσα να είχα καταφέρει»
Πότε αποφάσισες να περάσεις από τη θέση του εργαζομένου σε εκείνη του επιχειρηματία; Δεν φοβήθηκες την αποτυχία;
Φυσικά και υπήρχε φόβος. Όταν ξεκινάς κάτι δικό σου χωρίς να υπάρχει μια έτοιμη επιχείρηση να σε περιμένει, γνωρίζεις ότι το ρίσκο είναι μεγάλο. Ήξερα όμως καλά τον εαυτό μου. Γνώριζα ότι μπορούσα να αντέξω την πίεση, τον ανταγωνισμό, τις δυσκολίες και τις απογοητεύσεις αυτού του χώρου. Είχα επίσης ένα σημαντικό πλεονέκτημα. Γνώριζα τη δουλειά από μέσα. Δεν έμπαινα σε έναν χώρο που είχα γνωρίσει μόνο θεωρητικά. Δεν πίστεψα ποτέ ότι όλα θα ήταν εύκολα. Πίστεψα όμως ότι μπορούσα να δουλέψω περισσότερο, να αντέξω περισσότερο και να μη σταματήσω στην πρώτη δυσκολία. Προτίμησα να ρισκάρω προσπαθώντας να δημιουργήσω κάτι δικό μου, παρά να φτάσω κάποτε σε μια ηλικία και να αναρωτιέμαι τι θα μπορούσα να είχα καταφέρει αν είχα τολμήσει. Ο φόβος δεν είναι πάντα κακό πράγμα, αρκεί να μη σε σταματά.
Σήμερα, έχοντας αναλάβει απαιτητικά έργα, αισθάνεσαι ότι έχεις φτάσει εκεί όπου ονειρευόσουν;
Δεν πιστεύω ότι υπάρχει κάποια στιγμή στη ζωή που πρέπει να πεις «έφτασα». Όσο ζούμε, μαθαίνουμε και εξελισσόμαστε. Όταν κοιτάζω πίσω, αισθάνομαι ικανοποίηση για τη διαδρομή που έχει γίνει. Ταυτόχρονα όμως γνωρίζω ότι έχουμε ακόμη πολύ δρόμο μπροστά μας. Κάθε έργο μπορεί να σου μάθει κάτι. Κάθε δυσκολία μπορεί να σε κάνει καλύτερο. Ακόμη και ένα λάθος μπορεί να γίνει αφορμή εξέλιξης, αρκεί να έχεις την ταπεινότητα να το αναγνωρίσεις. Το μεγαλύτερο λάθος που θα μπορούσα να κάνω θα ήταν να πιστέψω ότι δεν έχω τίποτα άλλο να μάθω ή τίποτα μεγαλύτερο να δημιουργήσω.
Η ελληνική ναυτιλία και οι ευκαιρίες για τη νέα γενιά
Η ελληνική ναυτιλία αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους παραγωγικούς τομείς της χώρας. Πού θεωρείς ότι πρέπει να δοθεί προτεραιότητα τα επόμενα χρόνια;
Πιστεύω ότι χρειάζεται ένας συνδυασμός επενδύσεων στις υποδομές, στη σύγχρονη τεχνολογία, στην καινοτομία και κυρίως στους νέους ανθρώπους. Η Ελλάδα έχει τεράστια ναυτική παράδοση και ανθρώπους με πραγματική τεχνογνωσία. Αν όμως δεν δημιουργήσουμε ευκαιρίες για τη νέα γενιά, αυτή η εμπειρία κινδυνεύει σταδιακά να χαθεί.
Χρειαζόμαστε ανθρώπους που να γνωρίζουν τόσο τη θεωρία όσο και την πράξη. Πρέπει να δώσουμε στα νέα παιδιά λόγους να παραμείνουν στην Ελλάδα, να μάθουν μια ειδικότητα, να εξελιχθούν επαγγελματικά και, γιατί όχι, κάποια στιγμή να δημιουργήσουν τη δική τους επιχείρηση. Το μέλλον της ελληνικής ναυτιλίας βρίσκεται στον συνδυασμό της υπάρχουσας τεχνογνωσίας με τις νέες τεχνολογίες και, πάνω απ’ όλα, με τους ανθρώπους που θα συνεχίσουν αυτή την παράδοση.
Πόσο δύσκολο είναι σήμερα για έναν νέο άνθρωπο χωρίς οικονομική στήριξη ή οικογενειακή επιχειρηματική παράδοση να δημιουργήσει μια εταιρεία στην Ελλάδα;
Είναι εξαιρετικά δύσκολο. Ένας νέος άνθρωπος που δεν έχει πίσω του οικονομική δύναμη ή μια έτοιμη επιχείρηση πρέπει να κάνει ένα τεράστιο άλμα, πολλές φορές χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Έχει να αντιμετωπίσει το κόστος, τη γραφειοκρατία, τον ανταγωνισμό, την αβεβαιότητα και, ταυτόχρονα, να πείσει την αγορά ότι αξίζει να τον εμπιστευτεί.
Στην αρχή κανείς δεν σου χαρίζει την αξιοπιστία. Την κερδίζεις καθημερινά, έργο με το έργο, μέσα από τη συνέπεια και τη δουλειά σου. Θα ήθελα η χώρα να παρέχει περισσότερα ουσιαστικά εργαλεία στους νέους επιχειρηματίες. Ευκολότερη πρόσβαση στη χρηματοδότηση, λιγότερη γραφειοκρατία, κίνητρα για επενδύσεις και ένα σταθερό επιχειρηματικό περιβάλλον. Υπάρχουν πολλά νέα παιδιά με όραμα και δυνατότητες. Πρέπει να τα βοηθήσουμε να πιστέψουν ότι μπορούν να δημιουργήσουν κάτι σημαντικό και μέσα στην Ελλάδα.Άλλωστε, αν υπάρχει κάτι που μπορεί να δείξει και η δική μου διαδρομή, είναι ότι η αφετηρία ενός ανθρώπου δεν χρειάζεται να καθορίσει και τον προορισμό του.
Η κοινωνική προσφορά ως προσωπική επιλογή
Παράλληλα με την επιχειρηματική σου δραστηριότητα στηρίζεις ανθρώπους και κοινωνικές, επιστημονικές και πολιτιστικές πρωτοβουλίες. Τι σημαίνει για σένα η κοινωνική ευθύνη;
Για μένα η επιτυχία δεν έχει πραγματική αξία αν περιορίζεται μόνο στους οικονομικούς δείκτες μιας εταιρείας. Στη διαδρομή μου έχω προσπαθήσει να στηρίξω ανθρώπους που είχαν πραγματική ανάγκη, αλλά και κοινωνικούς, επιστημονικούς και πολιτιστικούς θεσμούς. Έχω στηρίξει δράσεις που συνδέονται με την UNESCO, τα Διεθνή Βραβεία Vexillum Sciacca και το Κέντρο Πολιτισμού «Αργώ» στο Πέραμα. Υπάρχουν όμως και άνθρωποι που μπορεί να μη μάθει ποτέ κανείς ότι βοηθήθηκαν. Και θεωρώ ότι αυτές οι περιπτώσεις είναι ίσως οι σημαντικότερες.
Δεν πιστεύω ότι προσφέρεις για να πάρεις χειροκρότημα ή για να φωτογραφηθείς. Προσφέρεις επειδή γνωρίζεις πόσο σημαντικό είναι να υπάρχει κάποιος δίπλα σου όταν πραγματικά τον χρειάζεσαι. Ίσως επειδή έχω ζήσει κι εγώ δύσκολες περιόδους και γνωρίζω τι σημαίνει να ξεκινάς με λίγα, αυτό το αισθάνομαι ακόμη περισσότερο. Ένας επιχειρηματίας ζει και δημιουργεί μέσα σε μια κοινωνία. Όταν έχει τη δυνατότητα να επιστρέψει κάτι σε αυτήν, πιστεύω ότι πρέπει να το κάνει. Πάνω απ’ όλα, πριν από επιχειρηματίες, πρέπει να παραμένουμε άνθρωποι.
Έχεις επιλέξει να υποστηρίζεις τα Διεθνή Βραβεία Vexillum Sciacca, έναν θεσμό που αναδεικνύει την επιστήμη, τον πολιτισμό και την κοινωνική προσφορά. Τι σημαίνει για σένα αυτή η συμμετοχή;
Υπάρχουν επενδύσεις που επιστρέφουν χρήματα και άλλες που επιστρέφουν κάτι πολύ σημαντικότερο: αξίες, γνώση, πολιτισμό και ανθρώπινη προσφορά. Η στήριξη ενός θεσμού όπως τα Διεθνή Βραβεία Vexillum Sciacca δεν γίνεται με την προσδοκία οικονομικού ανταλλάγματος. Γίνεται γιατί θεωρώ σημαντικό να υπάρχουν θεσμοί που αναγνωρίζουν την επιστήμη, τον πολιτισμό, τη δημιουργία και τους ανθρώπους που προσφέρουν πραγματικά στην κοινωνία. Στην επιχειρηματική ζωή έχουμε συνηθίσει να μιλάμε για την απόδοση μιας επένδυσης. Υπάρχουν όμως πράγματα των οποίων η αξία δεν μπορεί να μετρηθεί σε χρήματα. Τα χρήματα κάποια στιγμή έρχονται και φεύγουν. Αυτό που αφήνουμε πίσω μας ως άνθρωποι έχει πολύ μεγαλύτερη διάρκεια. Στο τέλος, αυτό που έχει σημασία δεν είναι μόνο τι κατάφερες να αποκτήσεις, αλλά και τι πρόσφερες όταν είχες τη δυνατότητα να το κάνεις.
«Θέλω να δημιουργήσουμε πλοία που θα αποδεικνύουν τι μπορούν να καταφέρουν ελληνικά χέρια»
Αν μπορούσες σήμερα να συναντήσεις το παιδί που μεγάλωνε στην Κρήτη, με τη μητέρα και τη γιαγιά του, και αργότερα παρατηρούσε τα πλοία ονειρευόμενο να τα κατασκευάζει, τι θα του έλεγες;
Νομίζω ότι στην αρχή δεν θα του έλεγα πολλά. Ίσως απλώς θα το κοίταζα και θα σκεφτόμουν όλα όσα πρόκειται να ζήσει χωρίς ακόμη να τα γνωρίζει. Και μετά θα του έλεγα:
«Μην αλλάξεις τον δρόμο σου επειδή είναι δύσκολος. Συνέχισε να δουλεύεις, να μαθαίνεις και να πιστεύεις στον εαυτό σου.
Θα υπάρξουν στιγμές που θα κουραστείς, απογοητεύσεις και άνθρωποι που δεν θα πιστέψουν σε εσένα. Θα υπάρξουν φορές που θα πέσεις. Να σηκωθείς. Και να μη φοβηθείς όταν οι άλλοι σου λένε ότι κάτι είναι πολύ μεγάλο για σένα». Θα του έλεγα όμως και κάτι ακόμη. Να μην ξεχάσει ποτέ τη μητέρα του, τη γιαγιά του, το σπίτι όπου μεγάλωσε, τις αρχές που πήρε και τους ανθρώπους που ήταν δίπλα του όταν ακόμη δεν είχε τίποτα να τους προσφέρει. Γιατί τελικά αυτή είναι η μεγαλύτερη περιουσία ενός ανθρώπου.
Και ποιο είναι σήμερα το επόμενο μεγάλο σου όνειρο;
Το επόμενο μεγάλο μου όνειρο δεν είναι απλώς να μεγαλώσει περισσότερο η εταιρεία μου.
Θέλω να δημιουργήσω κάτι που να ξεπερνά εμένα τον ίδιο.
Να χτίσουμε μια εταιρεία και έργα που θα μείνουν. Να μπορούμε να κατασκευάζουμε ολοκληρωμένα πλοία και mega yachts, να δημιουργούμε έργα που θα αποδεικνύουν τι μπορούν να καταφέρουν ελληνικά χέρια και ελληνική τεχνογνωσία. Και παράλληλα να δημιουργούμε θέσεις εργασίας για νέους ανθρώπους που σήμερα ξεκινούν όπως ξεκίνησα κι εγώ. Ίσως κάποια μέρα ένα παιδί να κοιτάξει ένα πλοίο που κατασκευάσαμε εμείς και να πει ακριβώς αυτό που έλεγα κι εγώ μικρός:
«Μια μέρα θέλω κι εγώ να φτιάχνω καράβια».
Αν συμβεί αυτό, θα είναι για μένα μια από τις μεγαλύτερες δικαιώσεις αυτής της διαδρομής.
Και κάπως έτσι, η διαδρομή του Ιωάννη Αρβανίτη μοιάζει να συναντά ξανά τα παιδικά του όνειρα. Εκείνο το μικρό παιδί που στεκόταν στη βεράντα του σπιτιού του, με το βλέμμα στραμμένο στα πλοία που κατασκευάζονταν και επισκευάζονταν, δεν μπορούσε τότε να φανταστεί ότι, χρόνια αργότερα, θα δημιουργούσε τη δική του επιχείρηση στον χώρο της ναυπηγοεπισκευής. Ίσως, όμως, η μεγαλύτερη αξία αυτής της διαδρομής να μην βρίσκεται μόνο σε όσα κατάφερε, αλλά κυρίως σε όσα εξακολουθεί να ονειρεύεται. Γιατί πίσω από τον σημερινό επιχειρηματία παραμένει εκείνο το παιδί που πίστεψε πως, ακόμη και όταν η αφετηρία είναι δύσκολη, τα όνειρα μπορούν να γίνουν πραγματικότητα, αρκεί να συνοδεύονται από επιμονή, εργασία και πίστη στις δυνατότητές μας. Ανάμεσα στις αναμνήσεις της Κρήτης, στην εμπειρία της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης και στις σημερινές επιχειρηματικές του φιλοδοξίες, ο Ιωάννης Αρβανίτης περιγράφει μια διαδρομή στην οποία η προσωπική προσπάθεια συνδέεται με την οικογένεια, την τεχνική γνώση και την επιθυμία για δημιουργία. Και ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο αυτής της διαδρομής να βρίσκεται στο γεγονός ότι, παρά τα όσα έχουν ήδη επιτευχθεί, ο ίδιος εξακολουθεί να μιλά περισσότερο για όσα θέλει να δημιουργήσει στο μέλλο
14.10.2026
