Αποκλειστική συνέντευξη με τον Πάνο Δεκουλάκο των Décho
από τη Βίκυ Μπαφατάκη
Ήταν ένα από εκείνα τα Σαββατόβραδα που δεν σχεδιάζεις… σε βρίσκουν αυτά. Ο Ιούλης έκαιγε ακόμη και μέσα στη νύχτα. Κι εγώ, γεμάτη από τη σκόνη του ταξιδιού, ήθελα μόνο να χωθώ στη σιωπή του πατρικού σπιτιού μου στην Ξάνθη. Μα οι φίλοι μου επέμειναν. Κι έτσι βρέθηκα σε έναν χώρο γνώριμο που μοιάζει να αναπνέει ιστορία της νιότης μου– το My Club, την παλιά ΕΔΕΜ. Ένας ναός της νύχτας, με δεκαετίες ζωής κρυμμένες και τίποτα ξεπερασμένο.
Μέσα, ο κόσμος χόρευε στους ρυθμούς της εφηβείας μου. DJ γνώριμοι ξετύλιγαν κομμάτια από τη δεκαετία του ’80 και του ’90 με πρωταγωνιστή τον Βασίλη Μπουζούρη. Η ψυχή μου ξύπνησε. Ώσπου ακούστηκε ένα όνομα άγνωστο μέχρι εκείνη τη στιγμή: Décho. Συγκρότημα.
Η κούρασή μου είχε κορυφωθεί και η πρόθεσή μου ήταν να επιστρέψω σπίτι. Και τότε ανέβηκαν στην πίστα.
Αυτό που ακολούθησε δεν ήταν απλώς μουσική. Ήταν ηλεκτρισμός, σαν να πάτησαν ένα μυστικό κουμπί και να ξύπνησαν ολόκληρο τον χώρο. Ο τραγουδιστής μεταμορφώνονταν επί σκηνής. Performer αληθινός, δεν τραγουδούσε απλώς, ζούσε κάθε λέξη, κάθε νότα. Κι ο κόσμος — εμείς όλοι — κολλήσαμε τα μάτια μας πάνω τους και αφεθήκαμε στη διασκέδαση.
Η έκπληξη ήρθε όταν με πληροφόρησαν πως ο τραγουδιστής στο παρελθόν είχε εργαστεί σε κάποιες από τις απαιτητικές και δύσκολες ειδικές υπηρεσίες της Ελληνικής Αστυνομίας. Διπλή ζωή; Ίσως. Ή απλώς διπλή ψυχή.
Οι Décho δεν είναι απλώς ένα συγκρότημα. Μπορούν να σε περάσουν από το πιο βαρύ ροκ μονοπάτι στο πιο παραδοσιακό σοκάκι, κι εσύ να μην καταλάβεις καν πότε άλλαξες διαδρομή. Κι όλο αυτό, χωρίς να χάνεται ούτε για μια στιγμή η αυθεντικότητα τους.
Εκείνο το βράδυ, δεν γύρισα στο σπίτι νωρίς. Και τότε αποφάσισα να τους συστήσω κι εγώ με τη δική μου πένα.
Ο τραγουδιστής των Décho
Ο Πάνος Δεκουλάκος δεν γεννήθηκε με μια ταυτότητα. Ούτε ως τραγουδιστής, ούτε ως αστυνομικός, ούτε καν ως αθλητής. Γεννήθηκε ως ένας άνθρωπος διψασμένος — για ένταση στο σώμα και μελωδία στην ψυχή. Ένα κράμα αντιφατικό και αληθινό, που χρειαζόταν χρόνο για να βρει το ρυθμό του.
Στα νεανικά του χρόνια, τα παπούτσια του ήταν γεμάτα χώμα από τα γήπεδα του μπάσκετ. Πίστεψε πως το μέλλον του θα ήταν γεμάτο χειροκροτήματα από τρίποντα, λάμψη από φώτα γηπέδων και ιδρώτα νίκης. Μέχρι τα τριάντα του, κυνηγούσε το όνειρο της μπασκετικής δόξας. Όμως, στα τριάντα του, έσπασε μια σιωπή που μόνο ο ίδιος άκουγε. Κάτι μέσα του, που καιρό τώρα ψιθύριζε, άρχισε να τραγουδάει. Και τότε βγήκε. Βγήκε από το ντουλάπι των αναστολών, των πρέπει, κι άφησε τη φωνή του να τον ξεκλειδώσει. Η μουσική, η μεγάλη του κρυφή αγάπη, έγινε πλέον το φως του.
Μα δεν έμεινε μόνο εκεί. Ο Πάνος αγάπησε και το βουνό και το χιόνι. Αγάπησε την αλμύρα του παγωμένου αέρα στα μάγουλά του, τη σιωπή του βουνού που μόνο οι ψυχές των δέντρων ακούν. Το snowboard τον έκανε να ξαναμάθει την ισορροπία — όχι στο σώμα, αλλά στη ζωή. Εκεί, στην κορυφή, με το βλέμμα να χάνεται στις λευκές πλαγιές, ένιωθε ελεύθερος. Και στο κατέβασμα, η κάθε στροφή ήταν μια νίκη απέναντι στο βάρος της καθημερινότητας.
Δεν είναι σίγουρος αν είναι καλός σε όλα αυτά. Ούτε στο μπάσκετ, ούτε στο snowboard, ούτε στα αθλήματα που πειραματίζεται κάθε τόσο. Ξέρει όμως με βεβαιότητα ότι προσπαθεί να είναι η καλύτερη εκδοχή του εαυτού στην πατρότητα. Εκεί ανθίζει αληθινά. Μέσα από τα μάτια των κοριτσιών του βλέπει τον κόσμο ξανά, από την αρχή. Τον βλέπει καθαρό, δυνατό, ειλικρινή.
Ο Πάνος Δεκουλάκος ισορροπεί με αξιοπρέπεια ανάμεσα στους πολλαπλούς του ρόλους. Πάνω στη σκηνή, ωστόσο, δεν υπάρχει ρόλος ή καθήκον, αλλά μόνο ρυθμός, πάθος και αλήθεια. Ως η ψυχή του συγκροτήματος, δίνει ενέργεια και ανάταση, καθιστώντας τις φωνές του κόσμου μέρος της δικής του… έναν λόγο στον κόσμο να ξεχαστεί ή να θυμηθεί.
Το ρεπερτόριό του είναι ευρύ, περιλαμβάνοντας από τραγούδια γεμάτα καημό μέχρι παραδοσιακά που ξυπνούν τη μνήμη και τη γη. Φυσικά, ερμηνεύει και τραγούδια που γράφονται για να τα χορεύεις και να τα ζεις, τραγούδια της στιγμής. Αν και ο Πάνος Δεκουλάκος είναι ένας άνθρωπος πολλών πτυχών, όταν τραγουδά, όλες του οι ζωές ενώνονται σε μία: την ψυχή του.
Οι Décho.
Οι Décho είναι ένα συγκρότημα της pop-rock σκηνής που ξεσηκώνει το κοινό σε κάθε του εμφάνιση. Από τις πρώτες νότες έως την τελευταία ανάσα επί σκηνής, καταφέρνουν να καθηλώνουν και να εντυπωσιάζουν με τη σκηνική τους ενέργεια και τη μουσική τους ταυτότητα, που ισορροπεί ανάμεσα στο σύγχρονο και το διαχρονικό.
Κατατάσσονται δικαίως ανάμεσα στα κορυφαία pop-rock σχήματα της χώρας, με εμφανίσεις που δεν περνούν απαρατήρητες και συνεργασίες που πιστοποιούν την αξία τους: Στέλιος Ρόκκος, Νίκος Βέρτης, Δέσποινα Βανδή, Νίκος Πορτοκάλογλου, Γιώργος Μαζωνάκης, Σταμάτης Γονίδης, ακόμα και η διεθνής Samantha Fox, είναι μόνο μερικά από τα ονόματα που έχουν μοιραστεί τη σκηνή ή το στούντιο μαζί τους.
Στη δισκογραφία, έχουν συνεργαστεί με κορυφαίες εταιρείες όπως η Heaven Music και η MINOS EMI, ενώ το 2018 αποτέλεσαν μία από τις τελικές επιλογές για την ελληνική συμμετοχή στη Eurovision, με το τραγούδι «Η ίδια ζάλη». Παράλληλα, η μουσική τους έχει «ντύσει» τηλεοπτικές διαφημιστικές καμπάνιες, αποδεικνύοντας τη δημιουργική τους ευελιξία και τη δυναμική απήχηση του ήχου τους.
Αυτό που τους κάνει να ξεχωρίζουν, πέρα από το ταλέντο και τον επαγγελματισμό τους, είναι η απόλυτη επαφή με το κοινό. Οι Décho μετατρέπουν κάθε live εμφάνιση σε γιορτή: ερμηνεύουν με πάθος τα δικά τους τραγούδια αλλά και αγαπημένες ελληνικές και ξένες επιτυχίες, διαμορφώνοντας κάθε φορά ένα εκρηκτικό, μοναδικά προσαρμοσμένο playlistπου «διαβάζει» τις ανάγκες του κοινού και τις απογειώνει.
Οι Décho αποτελούνται από τον Πάνο Δεκουλάκο, τον Γιάννη Βαγιωνά (μπάσο, βιολί, φωνή) και τον Γιάννη Τσερέλη (τύμπανα).
Πάνο, ποια ήταν εκείνη η στιγμή που κατάλαβες πως η φωνή σου δεν ανήκει μόνο στη σιωπή, αλλά και στη σκηνή;
Η αλήθεια είναι ότι άργησα λίγο να το αποφασίσω. Κάπου στα 30 μου χρόνια ένιωσα ότι ήρθε η ώρα να το κάνω. Υποθέτω, ωστόσο, ότι δεν θα είχε νόημα να το έκανα νωρίτερα, εάν δεν ήμουν έτοιμος να δώσω όλη μου την προσοχή σε αυτό.
Από τα παρκέ των γηπέδων στο φως της σκηνής: πώς μεταφράζεται αυτή η μετάβαση μέσα σου;
Περισσότερο ήταν μια ανάγκη να αρχίσω να εκφράζω και να εκτονώνω αυτή μου την υπόσταση, να εξωτερικεύσω και να μοιραστώ έναν ολόκληρο κόσμο που μέχρι τότε ζούσε διακριτικά μέσα μου.
Τι σε δίδαξε η πατρότητα που δεν σου δίδαξε καμία άλλη “σκηνή” στη ζωή;
Είναι τόσα πολλά πράγματα! Η πατρότητα μου διδάσκει και μου χαρίζει ανεξάντλητα και αμέτρητα πράγματα. Είναι ένα πεδίο ανιδιοτέλειας, ένας καθημερινός υπέροχος αγώνας αφοσίωσης και προσφοράς.
Το χιόνι και το snowboard είναι για σένα ησυχία ή απόδραση; Τι βρίσκεις εκεί που δεν βρίσκεις αλλού;
Είναι ακριβώς αυτό που είπες: απόδραση, ένωση με το βουνό, εκτόνωση, ησυχία από τον θόρυβο της καθημερινότητας, παιδικότητα.
Στη σκηνή δίνεις την ψυχή σου. Από πού αντλείς αυτή την ενέργεια;
Από αυτό που μου προσφέρει η ίδια η σκηνή. Είμαι ένας άλλος άνθρωπος εκεί πάνω, περνάω τόσο καλά που δεν γίνεται να μην το μοιραστώ με τον κόσμο. Θαρρείς και είμαι κάποιος άλλος όταν ανεβαίνω εκεί. Το ερώτημα που ακόμα ψάχνω είναι ποιος από τους δύο είναι ο πραγματικός,(χαχα)!
Έχεις αισθανθεί ποτέ προκατάληψη για τη «διπλή ζωή» σου – αστυνομικός και τραγουδιστής;
Θα σου πω κάτι που δεν ξέρω, αν το έχει αντιληφθεί ο πολύς κόσμος. Όλοι οι αστυνομικοί νιώθουν και βιώνουν την προκατάληψη από ένα μέρος της κοινωνίας. Δεν είναι, μάλλον, της παρούσης να αναλύσουμε τους λόγους, αλλά όσο κι αν σου ακουστεί περίεργο, ο Έλληνας αστυνομικός είναι θύμα κοινωνικού ρατσισμού από την πρώτη μέρα ένταξής του στο Σώμα μέχρι και το τέλος του. Επί προσωπικού, η “διπλή ζωή” μου δεν μου έχει δημιουργήσει πρόβλημα περισσότερο από αυτό που σου περιέγραψα προηγουμένως. Και να ξέρεις, είναι πολλοί οι καλλιτέχνες μέσα στο Σώμα της Αστυνομίας. Υπάρχουν εξαιρετικοί μουσικοί, ζωγράφοι, συγγραφείς, στιχουργοί που προσπαθούν διακριτικά να εκφράζουν και να δημιουργούν παράλληλα με τη δουλειά τους.
Οι Décho είναι γνωστοί για την εκρηκτική σκηνική τους παρουσία. Τι σας ενώνει σαν συγκρότημα σε βαθύτερο επίπεδο;
Η χαρά που νιώθουμε όταν είμαστε πάνω στη σκηνή, το πόσο καλά περνάμε όταν παίζουμε μουσική παρέα. Αυτό είναι που μας θρέφει όλα αυτά τα χρόνια και μας κάνει να ξεπερνάμε τις δυσκολίες.
Το My Club, η παλιά ΕΔΕΜ, αποτέλεσε σημείο καμπής για πολλούς. Τι σηματοδοτεί για σένα αυτή η σκηνή;
Για μένα που έχω μεγαλώσει στην Ξάνθη είναι ένας χώρος που γεννά αναμνήσεις, συναισθήματα, νοσταλγία. Πηγαίναμε μικροί και ακούγαμε τα είδωλά μας, ανακαλύπταμε τη νυχτερινή διασκέδαση. Έχει, σίγουρα, μια ιδιαίτερη σημειολογία για μένα το γεγονός πως πλέον κάνω συναυλίες στον συγκεκριμένο χώρο.
Τι είναι αυτό που θέλετε να νιώθει το κοινό όταν φεύγει από μια συναυλία των Décho;
Να νιώθει ότι διασκέδασε πραγματικά, χωρίς περιστροφές. Ότι ξέφυγε έστω για λίγο από όσα μας προβληματίζουν στην καθημερινότητά μας. Τότε είμαστε πραγματικά χαρούμενοι κι εμείς.
Υπήρξε κάποιο τραγούδι ή live που άλλαξε κάτι μέσα σου για πάντα;
Οι πρώτες συναυλίες που παρακολούθησα σαν παιδί, οι πρώτοι δίσκοι που ακούγαμε στο σπίτι με τους γονείς μου σίγουρα άφησαν το αποτύπωμά τους μέσα μου. Και για να καταλάβεις το «παράδοξο» των καταβολών μου θα σου πω απλά ότι η πρώτη συναυλία ήταν αυτή των Prodigy στη Θεσσαλονίκη και ο πρώτος δίσκος που μου έρχεται στο μυαλό είναι η ζωντανή ηχογράφηση του Νταλάρα στη μουσική σκηνή του Ορφέα! Φαντάζομαι πως φαίνεται λίγο αυτό και στα live μας, ε;!
Τι σημαίνει για σένα “αυθεντικότητα” στη μουσική; Μπορεί να υπάρξει χωρίς έκθεση;
Η αυθεντικότητα είναι ένα πολύ σπουδαίο ζητούμενο στον χώρο μας. Για μένα είναι να μην υποκρίνεσαι, να μην νιώθεις κάτι σπουδαιότερο από αυτόν που σε παρακολουθεί (γιατί δεν είσαι), να είσαι ειλικρινής όταν προσφέρεις αυτό που έχεις να δώσεις. Έτσι χτίζεται ένας πολύ ιδιαίτερος δεσμός ανάμεσά μας. Και σίγουρα πρέπει να εκτεθείς, αν το κάνεις όμως με ειλικρίνεια τότε αυτή η έκθεση δεν είναι κάτι αρνητικό.
Αν σου ζητούσα να περιγράψεις τον Πάνο των Décho με τρεις λέξεις, ποιες θα ήταν; Και αν σου το ζητούσαν οι κόρες σου;
Για τον Πάνο των Décho θα πω: ενέργεια, χαρά, προσπάθεια. Για τις κόρες μου θα έλεγα: στήριγμα, παράδειγμα, εφαλτήριο.
Ερωτήσεις συνέντευξης με τους Décho
Οι Décho είναι ένα συγκρότημα που ακροβατεί ανάμεσα στην pop-rock σκηνή και στον παραδοσιακό ήχο. Ποια είναι η φιλοσοφία πίσω από αυτή τη μίξη;
Η φιλοσοφία μας είναι απλή: όλοι οι ήχοι και τα χρώματα μπορούν να συνυπάρχουν αρμονικά αν το κάνεις με τον σωστό τρόπο. Μας αρέσει να λέμε μεταξύ σοβαρού και αστείου ότι «και στην Ελλάδα, όλα είναι rock». Κι αν το καλοσκεφτείς, θα διαπιστώσεις ότι ακόμη και στα λαϊκά τραγούδια της τελευταίας 30ετίας υπάρχει ο ήχος της ηλεκτρικής κιθάρας, στα περισσότερα.
Τι σημαίνει για εσάς “ελληνικός ήχος”; Είναι ένα μουσικό ιδίωμα ή ένα πολιτισμικό βίωμα;
Οι μελωδικές γραμμές, κάποια παραδοσιακά μουσικά όργανα, τα συγκεκριμένα «γυρίσματα» στον τρόπο που τραγουδιούνται, σίγουρα συνθέτουν κάποια βασικά χαρακτηριστικά της μουσικής μας παράδοσης.
Πώς επιλέγετε τα τραγούδια που θα ερμηνεύσετε σε κάθε live; Υπάρχει κάποιο “άγραφο συμβόλαιο” με το κοινό σας;
Όλα περιστρέφονται γύρω από τον άξονα της διάδρασης που προσπαθούμε να πετύχουμε.
Η Ελλάδα έχει μια βαθιά μουσική μνήμη. Πώς προσεγγίζετε τα παραδοσιακά τραγούδια χωρίς να χαθεί η αυθεντικότητά τους;
Τα αναβιώνουμε με το δικό μας χρώμα, με σεβασμό στο συναίσθημα που εξαρχής παρήγαγαν.
Ο σύγχρονος Έλληνας αναζητά ρυθμό ή ρίζες; Πώς το ισορροπείτε αυτό στη σκηνή σας;
Ο Έλληνας όλων των εποχών εν τέλει, αναζητά πάντα τις ρίζες του. Δεν είναι τυχαίο πως κάποιες από τις πιο επιτυχημένες μπάντες της χώρας μας συνδυάζουν τη ροκ με την παραδοσιακή μας μουσική. Εκτός, φυσικά, από τους καλλιτέχνες της «πρώτης γραμμής» απήχησης, που είναι πάντα οι λαϊκοί τραγουδιστές.
Υπάρχει κάποιο παραδοσιακό μουσικό στοιχείο ή όργανο που θα θέλατε να ενσωματώσετε πιο ενεργά στη δουλειά σας;
Έχουμε ήδη το βιολί που παίζει ο Γιάννης Βαγιωνάς, αλλά δεν θα λέγαμε όχι και σε άλλες προσθήκες εν καιρώ. Ο συνδυασμός ηλεκτρικής κιθάρας και κλαρίνου για παράδειγμα πάντα με εξιτάρει προσωπικά.
Έχετε περιγράψει τη μουσική σας ως μια “γιορτή” όπου όλα τα είδη συναντιούνται. Πόσο πολιτική ή κοινωνική πράξη είναι για εσάς η μουσική αυτή την εποχή;
Αυτή είναι μια μεγάλη συζήτηση, επίσης. Οι τέχνες πρέπει πάντα να εκφράζουν την κοινωνία, αυτή η ανάγκη άλλωστε τις γέννησε. Ωστόσο, δεν είμαι σίγουρος πλέον πόσο ειλικρινείς και ανιδιοτελείς είναι αυτές οι προσπάθειες.
Έχετε συνεργαστεί με καλλιτέχνες που εκπροσωπούν διαφορετικά μουσικά είδη. Τι σας διδάσκουν αυτές οι συναντήσεις για τον πολιτισμό μας;
Αυτό που σου είπα και παραπάνω. Όλα είναι ροκ και στην Ελλάδα! (Χαχα).
Η ελληνική μουσική παράδοση είναι γεμάτη πόνο, χαρά, αγώνα και μνήμη. Πώς μεταφράζονται αυτά τα συναισθήματα στο σήμερα, μέσα από τους Décho;
Η αλήθεια είναι ότι στη δική μας δισκογραφία κυριαρχούν τα συναισθήματα της χαράς. Αυτό δεν γίνεται απαραίτητα από επιλογή, υποθέτω ότι είναι η αυθόρμητη προσέγγισή μας σε όλο αυτό. Μάλλον μας εκφράζει περισσότερο η θετικότητα, χωρίς βέβαια να σημαίνει αυτό πως δεν υπάρχουν και πολλές δημιουργίες, που άλλες έχουμε κυκλοφορήσει άλλες όχι ακόμη, και περιγράφουν και εξυμνούν την ομορφιά της αγάπης, ενίοτε και τον πόνο της απώλειας αυτής.
Θεωρείτε τη μουσική ένα μέσο πολιτισμικής ενότητας ή αντίστασης; Ή και τα δύο;
Ενότητα ξεκάθαρα. Η μουσική, οι τέχνες γενικότερα πρέπει να ενώνουν κι όχι να διχάζουν. Ωστόσο υπάρχει και το χρέος να εκφράζουν την αντίθεση σε κάτι που θεωρούν ότι είναι λάθος, ότι είναι εκτός της ηθικής μας πυξίδας.
Ποια ελληνικά ακούσματα έπαιξαν ρόλο στη μουσική σας ταυτότητα; Τραγούδια ή καλλιτέχνες που σας έχουν “γρατζουνίσει”;
Η αλήθεια είναι ότι έχουμε πολύ διαφορετικές μουσικές καταβολές όλοι μας. Ωστόσο από την ελληνική σκηνή καλλιτέχνες, δημιουργοί και συγκροτήματα της ροκ και ποπ σκηνής μας έχουν επηρεάσει με τον τρόπο τους όλα αυτά τα χρόνια. Παύλος Παυλίδης, Νίκος Πορτοκάλογλου, Πυξ Λαξ, Γιώργος Παρωδης, Ελεάνα Βραχάλη είναι μερικοί από αυτούς.
Αν η Ελλάδα ήταν ένα τραγούδι, τι ρυθμό και τι στίχους θα είχε;
Θα είχε μελωδία του Χατζιδάκη, θα είχε στίχους του Θεοδωράκη. Βέβαια, η αλήθεια είναι ότι εκφράζουν 2 αντίθετους πόλους συναισθημάτων, αλλά είναι οι απόλυτοι και αξεπέραστοι πρεσβευτές μας.
Πιστεύετε ότι η νέα γενιά μπορεί να συνδεθεί ξανά με τον ελληνικό πολιτισμό μέσα από σύγχρονα μουσικά μονοπάτια; Τι ρόλο θέλετε να παίξετε σε αυτό;
Φυσικά! Και μάλλον ήδη το κάνει. Εμείς προσπαθούμε μέσα από τις συναυλίες μας αλλά και τις δημιουργίες μας να συντελέσουμε στον βαθμό που μας αναλογεί.
