Αφιέρωμα σε έναν γνήσιο τζέντλεμαν της εποχής Διονύση Παπαγιαννόπουλο Αφιέρωμα σε έναν γνήσιο τζέντλεμαν της εποχής Διονύση Παπαγιαννόπουλο
Ήταν Έλληνας ηθοποιός και γεννήθηκε στο Διακοφτό Αχαΐας στις 12 Ιουλίου 1912. Σπούδασε στην Αθήνα στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Την πρώτη του... Αφιέρωμα σε έναν γνήσιο τζέντλεμαν της εποχής Διονύση Παπαγιαννόπουλο

Ήταν Έλληνας ηθοποιός και γεννήθηκε στο Διακοφτό Αχαΐας στις 12 Ιουλίου 1912. Σπούδασε στην Αθήνα στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Την πρώτη του εμφάνιση στη σκηνή την έκανε στον ρόλο του ιππότη στον «Βασιλιά Ληρ», του Σαίξπηρ, σε ρόλο που του έδωσε ο δάσκαλός του Αιμίλιος Βεάκης.

Τα χρόνια που ακολούθησαν συνέπραξε με τους θιάσους της Μαρίκας Κοτοπούλη, των Αρώνη – Χορν, Χατζίσκου – Συνοδινού, του Μουσούρη και του Ντίνου Ηλιόπουλου. Ως τα μέσα της δεκαετίας του 1950, εμφανίστηκε σε ρόλους του κλασικού ρεπερτορίου, ενώ αργότερα άρχισε να εμφανίζεται σε ελαφρές κωμωδίες.

Στο Εθνικό Θέατρο παρέμεινε μέχρι το 1941. Συνολικά για 46 χρόνια, ερμήνευσε και έπαιξε στους μεγαλύτερους θιάσους της εποχής του.

Πρώτη του ταινία ήταν, το 1947, τα «Παιδιά της Αθήνας». Συνολικά έπαιξε σε 136 ταινίες, ανάμεσά τους «Ένας ιππότης για τη Βασούλα», «Η βίλα των οργίων», «Ο κυρ Γιώργης εκπαιδεύεται», «Φουσκοθαλασσιές», «Ο Κύριος Πτέραρχος» κ.τ.λ. Τελευταία ταινία του ήταν το «Ταξίδι στα Κύθηρα». Ταινίες που άφησαν τη δική τους σφραγίδα…

Έπαιξε και στην τηλεόραση όπου ο ρόλος του κυρ-Γιώργη στο «Λούνα-Παρκ» όπου τον καθιέρωσε στη λαϊκή συνείδηση. Όλοι μας θυμόμαστε με αγάπη το σίριαλ, μια εποχή που έφυγε, ανεπιστρεπτί. Μια εποχή που όλα ήταν διαφορετικά… Ηθοποιοί απλοϊκοί, ταλαντούχοι, και με ήθος, πέρασαν στην ιστορία του Ελληνικού κινηματογράφου.

Πρώτη κινηματογραφική εμφάνισή του ήταν το 1947, στην ταινία «Παιδιά της Αθήνας» του Τάκη Μπακόπουλου. Ακολούθησαν άλλες 134 ταινίες, στις περισσότερες από τις οποίες κράτησε δευτερεύοντες ρόλους, κλέβοντας, όμως, πάντα την παράσταση. Η εκφραστικότητά του, ήταν ανεπανάληπτη!

Το 1968 βραβεύτηκε με το βραβείο των Ελλήνων κριτικών για την ταινία «Το κανόνι και το αηδόνι». Ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος αν και δεν χαρακτηρίστηκε ποτέ «ζεν πρεμιέ» του ελληνικού κινηματογράφου, είχε πάντα μεγάλη επιτυχία στις γυναίκες.

Ωστόσο υπήρξε μια γυναίκα, που δεν κατάφερε να την κατακτήσει αν και ήταν πολύ ερωτευμένος μαζί της. Ήταν η Άννα Καλουτά, η ξανθιά γαλανομάτα ηθοποιός της επιθεώρησης. Ο λόγος που ο έρωτας του έμεινε ανεκπλήρωτος, ήταν ότι εκείνη διατηρούσε ήδη δεσμό, με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα.

Ο Νιόνιος, παρόλο που σεβάστηκε το γεγονός ότι η Καλουτά ήταν δεσμευμένη και μάλιστα με έναν συνάδελφό του, πληγώθηκε πολύ. Οι άνθρωποι που τον έζησαν θυμούνται πως η απόρριψη της ηθοποιού του στοίχισε και για αρκετό καιρό κλείστηκε στον εαυτό του. Κάποιες γυναίκες που τον γνώρισαν από κοντά, έλεγαν: «θα μείνει άγαμος, λόγω ροχαλητού»…

Αν και είχε πολλούς δεσμούς στη ζωή του, δεν παντρεύτηκε ποτέ. Καθώς μεγάλωνε, κάποιοι τον χαρακτήρισαν «γεροντοπαλίκαρο», αλλά ο ίδιος συνήθιζε να αστειεύεται με το θέμα του γάμου.

Όταν οι φίλοι και οι γνωστοί του τον ρωτούσαν γιατί δεν παντρεύτηκε με καμία από τις συντρόφους του, εκείνος απαντούσε : «Εγώ ροχαλίζω πολύ, ποια γυναίκα θα με ανεχτεί;». Όταν τον ρώτησε ο Αλέκος Σακελάριος απάντησε: «εγώ να παντρευτώ; Δεν πάω να πνιγώ καλύτερα;» Έμεινε ο γυναικοκατακτητής που δεν παντρεύτηκε ποτέ.

Οι ανιψιές του, ο «γυναικοκατακτητής» Παπαγιαννόπουλος σεβόταν και θαύμαζε πολύ τις γυναίκες! Γι’ αυτό ήταν πάντα διακριτικός και προσπαθούσε να κρύβει τις σχέσεις του, ώστε να μην εκθέτει τις συντρόφους του.

Ακόμα και όταν έβγαινε έξω μαζί τους, προσπαθούσε να πηγαίνει σε μέρη που δεν ήταν πολυσύχναστα. Οι φίλοι του, που γνώριζαν την επιθυμία του να κρατάει την προσωπική του ζωή μακριά από τη δημοσιότητα, ακόμα και όταν τον συναντούσαν με κάποια κοπέλα, προσποιούνταν για να μην τον φέρουν σε δύσκολη θέση.

Μεγαλώνοντας κι άλλο, απέκτησε αδυναμία στις νεαρότερες κοπέλες. Για να είναι σίγουρος ότι δε θα δημιουργήσει πρόβλημα σε κάποια κοπέλα, όταν έβγαιναν τις σύστηνε πάντα ως ανιψιές του, που ήταν και αρκετά νέες σε ηλικία.

Ο Γιάννης Δαλιανίδης, που ήταν στενός συνεργάτης του, είχε γνωρίσει αρκετές από τις «ανιψιές» του. Όταν τύχαινε κάποια ανιψιά να είναι και νεαρή ηθοποιός, ο Νιόνιος, προσπαθούσε πάντα να τις βοηθήσει και ζητούσε από το γνωστό σκηνοθέτη «ένα μικρό ρολάκι για την ανιψιά του».

Σε συνέντευξή του κάποτε, είχε δηλώσει: «Ούτε ωραίος είμαι, ούτε τον γόη κάνω και δεν σέρνονται οι γυναίκες πίσω μου. Εξ’ άλλου δεν είναι σωστό να κάθεται κανείς και να αραδιάζει κατακτήσεις».

Την τακτική αυτή ακολούθησε μέχρι το τέλος της ζωής του, κάνοντας όλους όσους τον γνώρισαν να μιλούν για έναν γνήσιο τζέντλεμαν.

Πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του μόνος, καθότι άγαμος και πέθανε ολομόναχος, στο διαμέρισμά του στη λεωφόρο Αλεξάνδρας, στις 13 Απριλίου 1984. Βρέθηκε στο σπίτι του, λίγες μέρες αργότερα.

. Ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος έκανε πολλές αγαθοεργίες, κυρίως στην περιοχή όπου γεννήθηκε, χωρίς αυτό να είναι ευρέως γνωστό.

Πάντα θα ξεχωρίζουν: «Το Ξύλο βγήκε από τον παράδεισο» (1959), «Χτυποκάρδια στο θρανίο» (1963), «Η βίλα των οργίων» (1964), «Μια τρελή, τρελή οικογένεια» (1965), «Υπάρχει και φιλότιμο» (1965), «Κάτι κουρασμένα παλικάρια» (1967), «Για ποιον χτυπά η κουδούνα» (1968), «Ένας ιππότης για τη Βασούλα» (1968), «Ο δασκαλάκος ήταν λεβεντιά» (1970), «Ο Κυρ Γιώργης εκπαιδεύεται» (1977). Πάντα θα θαυμάζουμε τους ρόλους του στις ταινίες, και κάθε φορά θα τις βλέπουμε με περισσότερη νοσταλγία…

Της Σοφίας Βαλαβάνη

No comments so far.

Be first to leave comment below.

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.

Αρέσει σε %d bloggers: